New Girl in The City – Ahmedabad

This time, our trio was fully set for our next expedition to a cotton city of India on the banks of sabarmati – yes, it’s Ahmedabad. We planned our trip in perfect season of July month, where it was neither too rainy nor too hot. A great weather, the way I like, mostly cloudy but slightly drizzling.


Our journey started with BOM – AMD Air India flight. It was already scheduled at 01:30am, but did you know when it actually fly? 03:30 am. 2 hours of flight delay made us too much exhausted and added more frustration when we just kept awaited to pick our luggage for another one more hour. After the whole night excursion, we finally reach our hotel in morning – ” TREATOTEL HOTEL “. As per hotel policy, we reached early than check in time and they didn’t have any room available, so we slept at reception only. When housekeeping staff made our room ready, they dared to break our sound sleep and handed over room keys. Our tour driver came to hotel to greet us at 10:00 am, so we had our perfect power nap by that time.

Day 01: We started our first day in Ahmedabad with a local breakfast at Lakxmi Gathiya. It was a stall on the roadside, where we got Phaphda, Khandavi, Dhokala, Dalwada, Jalebi. The day plan was to visit Anand, which is popularly known for Amul factory.


A 77 km distance from Ahmedabad took us to Anand. Dr Verghese Kurien started a white revolution in India from this place. Timing to visit the dairy is between afternoon 02 to 04 pm which doesn’t require any prior permission. We just have to show our ID proof to get an entry.  they started program with 10 min short film, explaining the inspiration behind revolution the revolution. Do you guys know the full form of Amul? It is – “Anand Milk Union Limited”. Further, during the visit, they explained the functioning of machines. Now their bigger plant is at Gandhinagar. They have Amul parlour in premises where you can get a large variety of Amul products.


The evening was free to visit Sabarmati riverfront park. I found Ahmedabad very calm and peaceful. It was bit humid, but I was enjoying it. You can have a long walk in this park. Bhakti wanted to try Segway in this park but I and Ashu were niche interested. She convinced us a lot and finally she decided to do it alone. But by this time, raining had been started and segway operator boy said, ” It is closed, we can not operate now. ” Ohh no….. Bhakti gave us a very sarcastic look and we decided wherever we find it next, we will buy ticket for her.

This slideshow requires JavaScript.

It was almost 7 in the evening, that means it was time to taste local delicacies again. We went to law garden road. The street had numerous food stalls on its both sides. Looking out these many options, you would definitely get confused about where to go? Everyone there call you to visit their own stall, so we randomly went to one of the stall. We had Gujrat’s famous Kacchi Dabeli and I also wanted to try for another famous dish pav bhaji, but we wanted to keep more  space in stomach for dinner. Please do not forget to try Ashrafi kulfi & ice cream.


Gujrat is always famous for it’s Khakra and you must visit ‘Induben ni Khakra’, when you are in Ahmedabad. It is hardly 5 to 10min walking distance from Law garden road. It is a big shop having a number of variety khakras. You would get chholapuri, chat, pizza, schezwan, diet khakra, plain khakra and many more. You just name a khakra and you would find it here. Our first day ends with Khakra shopping and we came back to our hotel.

Our hotel experience was not good this time. Room was small and food was so basic in taste. The most important thing is that, the phone in our room was ringing for whole night. We didn’t feel safe and we made complaint at reception on next morning immediately, but they had their framed answers ready. ” It has reported first time. our hotel is safe for girls. We have many solo travellers. Blah… Blah… Blah… ”

Day 02: After the horrifying night, we started our next day with Akshardham temple visit. No mobile phones, no bags, nothing was allowed inside… except your wallet. One needs at least 2 to 3 hours to visit Akshardham temple. It is located in Gandhinagar. I was visiting Akshardham for the first time; so when I entered into temple, it reminded me about the set of Bahubali movie. The architecture of the temple was so amazing. I wished, I could have a camera with me. It is a 3 storey temple of Yogiji Swami. Each element of Akshardham echoes with spirituality. You can explore temple area right from Mandir, Exhibition and Garden. Behind the temple, there is a canteen where you can have your meals. Later we proceeded to visit Sabarmati Ashram. On the way, we visited “Adlaj Vav”, which is a 3 storey well with indo – Islamic architecture and design. No entry ticket is required and it is open from morning 06:00 am to 06:00 pm.


It is the most popular destination on the way from Gandhinagar to Ahmedabad.

This slideshow requires JavaScript.

Further we proceeded to Sabarmati Ashram.


On the entrance, Ashram map welcomes you. There is a museum, where you would get information about various moments in Gandhiji’s life.


Further they have library, photo gallery, Gandhiji’s prarthana bhoomi, his personal room where ashram has preserved his charkha, Hridaykunj, Vinoba-Meera Kutir. In the end, they have a museum shop where you can get related books, postcards, fridge magnets, handmade diaries and many other things. Visiting Sabarmati ashram was very inspirational.

This slideshow requires JavaScript.

Travelling in Ahmedabad is quite easy. It is well connected via BRT buses. Also auto rickshaw travel is also economical. Our last destination in this trip was Kankaria lake. This lake helps ecotourism of Ahmedabad. The lake has total 8 gates for entry and exit. surrounding the lake, they have well maintained path and place to sit everywhere. Many activities have been operated around the lake. you can well spend your evening here.

This slideshow requires JavaScript.

Bhakti finally got her segway here and of-course she did it. There is also a toy train for children, a zoo and lot of street food stalls. You can enter from any gate and take exit from other gate. It is best place to enjoy walk. There is also a water and light show in the evening. This was a last point before we headed to airport for back to Mumbai, but if you have one more day then do not forget to visit ‘Jama Masjid’.

It was a pleasant visit with lot of unforgettable memories. Even though Ahmedabad has emerged as one of the fastest growing city in India as economic and industrial hub, it has still continues its long history with several markets for best fabrics and clothing and of course delicious eateries. Therefore this city, “The Manchester of East” has to be on must visit on your travel list. The city attraction of mine will be continue and I will be meeting you in another city soon.


Sawai Madhopur Tour – Rajasthan

Visiting Rajsthan in the months of winter always fascinates me. It had been 2 years I am visiting Rajsthan in winters. Temperature is 28 degree to 12 degree, and is a nice weather to shoot wildlife. I had 2 days plan, one day Sawai Madhopur and another day Ranathambore Jungle safari. In this blog, I will put amazing scenery and natural beauty of Sawai Madhopur.


For Ranathambore Jungle safari, Sawai Madhopur is the nearest village. But now this village has number of hotels, resorts with different ranges of amounts suitable to your pocket. We had our stay at Shergarh Resort. It was a very nice and clean and I found it one of the best property within 3 star hotels. Staff is courteous and food was very delicious.

This slideshow requires JavaScript.

Ranathambore fort is one of the main attraction of Sawai Madhopur after jungle safari. It requires 1 to 2 hours to explore the fort and surrounding wildlife.





A well spent evening at Ranthambore fort and we were prepared for next day adventure of jungle safari. Our day ends with amazing view from fort, cold weather, tapri wali chai, a visit to handloom showroom and delicious food, bonfire and soothing music. What else we need to celebrate a day?

Chick Peas Pulav

In this session, I am coming up with easy and tasty recipes. Learners can easily make these food items. I hope my husband too will soon learn to make these recipes. ( This is specially for you Dinesh and for all those who want to learn cooking, but always find some excuse for not cooking. )

Chick  Peas Pulav


  1. 100 grams chick peas
  2. 250 grams Basmati rice
  3. 2 tablespoon oil OR ( 1 tablespoon oil & 1 table spoon ghee)
  4. 2 medium onions sliced
  5. garlic ginger paste
  6. 2 fresh red chilli chopped
  7. 1 tbsp turmeric
  8. 1 tbsp Garam Masala
  9. 1/4 tbsp Cumin seeds
  10. 3 cardamom pods
  11. 1/4 lemon juice
  12. 1 lit water extra


  1. Place chick peas in large bowl cover with water, stand overnight; drain and rinse. Later boil them until they get soft or you can use pressure cooker for this ( 3 to 4 whistles).
  2. Heat oil or ghee in large saucepan, add onions, stir until onions change their colour.IMG_0129
  3. Add Cardamom pods and Chillis. Stir for 30 Seconds.IMG_0131.JPG
  4. Later add Ginger Garlic paste, turmeric, Garam Masala, Cumin seeds, Lemon Juice. Stir well.IMG_0133.JPG
  5. Add Chick peas and rice.IMG_0136.JPG
  6. Add Salt as per taste and extra water. Cover and simmer for about 30 min or until liquid is absorbed and rice is tender. You can add extra water if needed.IMG_0137.JPGIMG_0154.JPG
  7. Your rice is ready to serve.

Enjoy your Meal!

अनोळखी वाटा – #2

“ऑफिसमध्ये सगळं काही ठीक आहे ना?” – आई

” हो. का? ” – मी

” नाही, सहजंच. काही झालंय का ऑफिसमध्ये? म्हणून जॉब सोडलास का? ” – आई

” नाही गं. उलट सर थांबण्यासाठी सॅलरी वाढवण्याबद्दल पण विचारत होते. ” – मी

” मग बाकी काही? रूममेट्स बरोबर काही खटका उडालाय का? असं काही असेल तर तू एकटी फ्लॅट घेऊन राहिलीस तरी चालेल. ” – आई

” तुला आनंद नाही झालाय का, मी आलेय तर? ” – मी

” मी मूळ कारण विचारतेय. ” – आई ( जरा रागाऊनच बोलली )

” माझा मूळ स्वभाव माहित नाहीये का तुला? आणि रूममेट्स बरोबर भांडण व्हायला भक्ती, अश्विनीला ओळखत नाहीस का तू? माझ्यापेक्षा तुझा त्यांच्यावर जास्त विश्वास आहे ना. त्यांना खूप वाईट वाटलं माहितेय, मी त्यांना सोडून इथे आले. त्यामुळे असा विचार कधीच करू नकोस की आमच्यात काही वादावादी झालेयत. ” – मी

” मग काही मानसिक दडपण? ” – आई

” हे देवा ” – डोक्याला हात लावत मी आईकडे बघत होते.

गंमतीतच तिला म्हटलं,

” तू माझं लग्न करून देत नाहीयेस यापेक्षा आणखी कोणतं मानसिक दडपण असणार. आता तर सहाएक महिन्यांतून एखादा पांढरा केसही सापडतो. कोणाला सांगू माझं हे दुखं? ”

उत्तराच्या अपेक्षेत जशा सगळ्या  आया तीव्र कटाक्ष टाकतात, तसाच तिनेही टाकला,

” बरं ऐक, मला एकसुरीपणाचा कंटाळा येतो. चाळीस वर्ष एकाच ठिकाणी राहून एकच काम करण्यात, एकच पदार्थ खाण्यात, त्याच त्याच रस्त्यांवर चालण्यात मला काही विशेष आवड नाहीये . उद्या चाळीस वर्ष उलटल्यानंतर मला असं नाही म्हणायचंय, अरे चाळीस वर्ष कुठे सरली कळलंच नाही. ” – मी

” हे सगळे नखरे लग्न होईपर्यंत. नंतर सगळे बरोबर गुंतून जातात. ” – आई

” अजिबात नाही. माझ्यासारखाच एखादा वेडा भेटला तरंच लग्न करेन, नाहीतर मी माझ्या आयुष्यात खूप खुश आहे. ” – मी

माझं हे भाषण आईला कितपत कळलं, समजलं, पटलं आणि झेपलं होतं माहित नाही. कारण त्यानंतर ती फक्त एकंच वाक्य म्हणाली,

” चल चहा बनवते तुझ्यासाठी. ”

ई-मेल करून तीन – चार दिवस झाले होते. अजून कोणाचं काहीच उत्तर आलं नव्हतं. ” वाचला असेल ना मेल त्यांनी? ” मी स्वतःलाच विचारात होते. त्यांना फोन करून मीच सांगू का, तुम्हाला ई-मेल केलाय तो वाचा म्हणून. कसं वाटेल ते? स्वप्न्याला फोन केला तर तो फ्रुस्ट्रेटेड इन्सान सगळ्यात पाहिलं म्हणेल, ” तुला काही कामं नाहीयेत. तुला काय तिथे बसून मेल लिहायला. ” आणि अशा पद्धतीने म्हणेल जसं की आम्हाला फुकटचं खिरापत वाटतात तसा पगार देतात.

तेवढयात फोन वाजयला लागला.

” शंभर वर्ष आयुष्य आहे तुला. आता तुलाच फोन करणार होते. ” – मी

” ते सगळं ठीक आहे पण काय गं, ई-मेल लिहायच्या आधी दोन बाटल्या घेऊन बसलेलीस का? ” – स्वप्न्या

” केलास फोन केल्या केल्या अपमान. नशीब मी स्वतःहून फोन नाही केला. ” – मी

” अपमान?? तरी नशीब दोनच बाटल्या म्हणालो. चल सांग हा आता पटकन. ” – स्वप्न्या

” तुला काही गांभीर्य आहे का नाही? ई-मेल मध्ये लिहिलेला टॉपिक सिरीयस आहे आणि मी त्याबद्दल. ” – मी

” तू पुण्यात परत आलीस? ” – स्वप्न्या

” हो. त्यात काय इतकं? ” – मी

” येडीएस का तू? फिरायला जायला जॉब सोडून यायची काय गरज होती? ” – स्वप्न्या

” तू येडा आहेस. मी काय कायमचं पुण्यात नाही आलेय. तुम्हाला सगळ्यांना प्रॉब्लेम काय आहे, मी पुण्यात आलेय तर? जा तू तुझ्या कंपनीत कारकुनीच कर. बधीर झालयस त्याच्याने. मी काय बोलतेय कळतंच नाहीये तुला. ” – मी

” बास का! इतका पण अपमान केला नव्हता मी तुझा. ” – स्वप्न्या

” बरं, चल मग आता, तू येतोयस हे नक्की आहे ना! ” – मी

“ए थांब बाई. घरी फादरला पटवावं लागेल आधी. कोण कोण येणारे? आपण दोघंच जायचंय का? बोअर होईल अरे. अजून बाकी कोणाचा फोन आला का नाही? ” – स्वप्न्या

” किती रडतोस यार. बाकीच्यांना तयार करते मी. तू तुझ्या फादरला तयार कर आणि कोणाचाही फोन आला तर सांगायचं तू येतोयस माझ्यासोबत. ” – मी

” घरी काय सांगू, कुठे जातोय? इतके दिवस ट्रेकिंगला कोणीही सोडणार नाही. ” – स्वप्न्या

” बरं सांग मग महाराष्ट्र फिरायला जातोय. ” – मी

” अरे यार, तू मला मारवणार आहेस. ” – स्वप्न्या

” तसंही फार चांगलं जगत नाहीयेस. ठेव आता आणि जा, तुला तर दोघा दोघांची परवानगी घ्यायचीये. बाय. ” – मी

” चल बाय. ” – स्वप्न्या

” बोक्या काय, हे खरं आहे का? ” – रुजू

” काय? ” – मी

” हेच,ट्रिपचं? ” – रुजू

” हो मग काय, स्वप्न्या पण येतोय. चल ना, खूप वर्षांनी सगळे एकत्र असू. ” – मी

” बोक्या वेडी आहेस का तू? प्लॅनिंग काय, जायचं कुठे? राहायचं कुठे? आणि घरी काय सांगू कुठे जातोय? ” – रुजू

” ऐक, स्वप्न्याच्या घरी सांगणारे महाराष्ट्र फिरायला जातोय. तू पण तेच सांग. एखाद दोन ट्रेकिंग असतील. राहायची सोय हॉटेल्स मध्ये असेल. ” – मी

” माहितेय ना, घरी यावं लागेल तुला. ” – रुजू

” कधी येऊ बोल? मी पुण्यातच आहे. ” – मी

” कधी आलीस? बरं मी घरी आधी वातावरण निर्मिती करते, मग तुला सांगते यायला. ” – रुजू

” चालेल. स्वप्न्याला पण घेऊन येऊ का? ” – मी

” बोक्या, प्लॅन कॅन्सल करायचंय का? एकतर मुलं आहेत हेच त्यांना नीट समजावून सांगावं लागणारे. ” – रुजू

” हम्म्म्म, घरचे अजुनपण एकाच गोष्टीवर प्रवचन देतात का? ” – मी

” मी घरी थांबतंच नाही. आजकाल तर मुलं बघायचं नवीन फॅड डोक्यात घेतलंय. बरंय आपण जातोय, माझ्या डोक्याला शांती. ” – रुजू

” ऐक ना, विड शी बोलशील? ” – मी

” कॉन्फरेन्स करूयात रात्री. मी तुम्हाला दोघांना घेते कॉन्फरन्स मध्ये, मग बोलू. फट्टू आणि नेहाचं काय? ” – रुजू

” त्यांना कसं पटवायचं हे मला खूप चांगलं माहितेय. नेहाला तर इतकंच सांगायचं सगळे तयार आहेत ट्रीपला, आम्ही निघतोय. दुसऱ्याच दिवशी बॅग घेऊन माझ्या घरी येईल ती. ” – मी

” बरं चल, मला सांग त्या दोघांचं कसं होतंय. रात्री बोलू, मला आता लेक्चर घ्यायला जायचंय. ” – रुजू

” नक्कीच. बोलू रात्री. बाय ” – मी

” बाय. ” – रुजू

” हेलो ” – मी

” अरे बोक्या, कैसी हैं? ” – नेहा

” मैं ठीक हूँ. तू बता? ” – मी

” तेरा मेल पढ़ा. सचमे ऐसा कुछ प्लान कर रही है क्या? ” – नेहा

” हाँ यार, इसीलिये तो तुझे कॉल किया। सब लोग रेडी हैं आने के लिए. तू आ रही हैं ना? ” मी

“ये भी कोई पूछने वाली बात हैं? ऑफकोर्स। कहा कहा जाना हैं? वैसे मैं शॉपिंग कर लू.” – नेहा

” देख, कुछ भी नहीं लिया तूने तो भी चलेगा बस एक बॅकपॅक और एक अच्छे शूज लेना। ” – मी

” अरे देख़ मैं क्या क्या लेके आती. हाये, शॉपिंग जाना हैं. ” – नेहा

” मेरी माँ, तेरी बॅग तुझेही पकड़नी हैं. तो अपनी साईज़ और हाइट के हिसाब से लेना, जो भी ले रही. ” – मी

” ए सुन ना, तू आएगी क्या? मुझे मदद हो जाएगी और तुझे कुछ लेना होगा तो तेरा भी हो जाएगा। ” – नेहा

” उम्म्म… चालेल. येते मी. रविवारी जाऊया. ” – मी

” संडे को ना? ” – नेहा

” हा रे, संडे को ही. ” – मी

आता फक्त विड आणि फट्टू बाकी आहेत. या दोघांना कसं समजवायचं? यांचं तर नेहा सारखं पण नाही आहे, सगळे हो म्हटले कि लगेच सुटायचं. विडच्या घरचे… आणि फट्टू कोणाशी स्पर्धा करतोय काय माहिती? या दोघांचाही नकार आला तर बाकीचेही डळमळीत होतील. विडशी रुजूबरोबर बोलता येईल. फट्टूशी आपणच बोलूयात. तसं फट्टूला समजावणं सोपं आहे आणि विडला घरातून पळवणं.

रुजूला फोन केला, विडशी बोलण्याची ही योग्य वेळ आहे.

” हॅलो ” – रुजू

” हॅलो, होल्ड कर, विडला कॉन्फरेन्समध्ये घेते. ” – मी

” हॅलो ” – विड

” हॅलो, कसा आहेस? ” – मी

” यार, वर्कशॉप वर आहे. कसा असणार? पळून जावसं वाटतंय इथून. ” – विड

“मग मी पळवते तुला, पण त्याआधी रुजू दुसऱ्या लाईनवर आहे, तिलापण कनेक्ट करते. ” – मी

” हॅलो, बोक्या s s … ” – रुजू

” हा रुजू बोल, विडपण लाईनवर आहे. ” – मी

” विड, कसा आहेस? ” – रुजू

” वर्कशॉप वर आहे. ” – विड

” ओ ओ … समजलं कसा आहेस ते. ” – रुजू

“विड, मेल वाचलास? ” – मी

” हो, पण काही फायदा नाहीये. माझ्यात घरी विचारण्याची हिम्मत नाहीये आणि मला माहितेय, मी विचारलं, ते नाही म्हणाले तर माझ्यावर नजर ठेऊन राहतील, मी कुठे जातो, कुठे नाही यावर” – विड

” एकदा समजावून तर बघ. तू काय आता लहान आहेस का? कॉलेजपर्यंत ठीक होतं. आता काय अरे? काय बरोबर, काय चुकीचं इतकं कळण्याइतपत आपण नक्कीच मोठे झालो आहोत. ” – रुजू

” स्वप्न्या, रुजू, नेहा, मी नक्की आहोत. ” – मी

” बोक्या ??…. ” – रुजू

” अरे रुजू, फक्त  तुझ्या घरी जाऊन सांगायचंय, जायचं तर नक्की आहेच ना !! ” – मी

” विड तुझ्याकडे दोनच पर्याय आहेत. घरी सांग नाहीतर घरी सांगू नकोस. ” – मी

” तसं असेल तर मी घरी सांगणारंच नाही. ” – विड

” म्हणजे तू येतोयस ? ” – रुजू

” तुम्ही सगळे जाताय म्हटल्यावर प्रश्न आहे का  हा! पण जायचंय कुठे? ” – विड

” ते आपण जायच्या आधी एकदा ठरवू भेटून. ” – मी

” विड पण घरी निदान लेटर लिहून ठेव जेणेकरून त्यांना असं नाही वाटणार की तुला कोणीतरी उचलून घेऊन गेलंय. ” – रुजू

” हो मग काय! कॉलेजच्या आयडिया पुन्हा वापरायला तर पाहिजे. मला थोडी शॉपिंग करावी लागेल. ” – विड

” मी आणि नेहापण ठरवतोय जायचं. ” – मी

” ए तिच्याबरोबर मी नाही येणार. हिल्स घालून येईल आणि सामान माझ्या गळ्यात देईल. ” – विड

आम्ही सगळे हसायला लागतो.

” अरे मी आधीच वॉर्निंग दिलीये तिला. ” – मी

” सगळे एकत्रच जाऊयात ना, पण त्या आधी माझ्या घरी. ” – रुजू

“फट्टूचं काय झालं? आमचं बरेच दिवस बोलणंच नाही झालंय. ” – विड

” त्याच्याशी बोलणं नाही झालंय अजून. बघू काय म्हणतोय. ” – मी

” टाईम हैं की नहीं तेरे पास? ” – मी

” अरे डार्लिंग, बोल ना! तेरे लिये तो हमेशा ही टाईम हैं. सुन २ मिनिट रुक, फोन करता वापस। ” – फट्टू

” बोल ना डार्लिंग, आज कैसे अचानक याद आ गयी।  ” – फट्टू

“तुला तर येत नाही. बिझिनेसच्या कामांमध्ये इतका काय बिझी असतोस? ” – मी

” तुमाला काय सांगू किती बिझी असतो ते. ” – फट्टू

” मेल वाचला? ” – मी

” हा पढ़ा मैंने। सॉरी अरे, मला नको जमणार यायला . शायद मिटिंग्स होंगे दो – तीन।  ” – फट्टू

” तुला काय माहित आम्ही कधी जाणार आहोत ते. फट्टू, आपली सगळी गॅंग यायला तयार आहे. सुट्टीवरून परत येऊन नव्या जोमाने कामाला लाग ना. ” – मी

” आता मी स्पर्धेत उतरलोय. त्यांच्या पुढे जायला अजून बराच वेळ लागेल. ” – फट्टू

” पुन्हा असा क्षण कधी येईल माहित नाही, जेव्हा आपण सगळे एकत्र फिरायला जाऊ. आणि आपल्याला आता संधी मिळतेय, चल ना. ” – मी

” तुमी जावा ना सगले. अगली बार पक्का आता। ” – फट्टू

” अगली बार वगैरे असं काही नसतं यार. ” – मी

“नहीं आ सकता यार सचमे। ” – फटटू

” आम्ही तुझी वाट बघतोय निघेपर्यंत. ” – मी

( to be continued…)

अनोळखी वाटा – #1


सुट्टीचा पहिलाच दिवस, दुपारी साडे अकरा, बाराची वेळ. कॉफीचा घोट घेत घेत शांत बसले होते तेवढ्यात फोन खणाणला. माँ का फोन आया, माँ का फोन आया…  तेरी माँ का…

रिंगटोन वाजताच कळलं होतं, माझ्या माँ साहेबांचा फोन आहे ते.

” हा, बोल गं. ” – मी

“काय, ऑफिस मध्ये आहेस का? ” – आई

“नाही अगं, घरीच आहे. बोलना” – मी

“आज कशाबद्दल सुट्टी? घरी यायचं म्हटलं का तुला सुट्ट्या मिळत नाहीत.” – आई

“हो गं, आता घरीच येतेय चार – पाच दिवसांसाठी. मी…. जॉब सोडला” – मी

“अचानक? का? सगळं तर ठीक होतं ना?” – आई

“आई…., मृत्युंजयमध्ये शिवाजी सावंत यांनी काय लिहिलंय माहितेय? {अचानक असं काही नसतं, आपल्याला मागचा पुढचा संदर्भ माहित नसतो म्हणून ते अचानक भासतं.}” – मी

“बरं मग मला माहित नसलेला हा मागचा आणि पुढचा संदर्भ सांगशील का?” – आई

“हम्म्म्मम…. सांगते. अगं माझं हैदराबाद सगळं बघून झालं. पॅराडाईज ची बिर्याणी कितीतरी वेळा खाऊन झाली. मग नवीन आता करण्यासारखं हैदराबादमध्ये राहिलं नव्हतं. मला काहीतरी वेगळं हवंय. ज्याने मला प्रत्येक क्षणी उत्साह, इन्स्पायर्ड वाटेल.” – मी

“मग ते वेगळं नक्की काय आहे? आता कोणत्या दुसऱ्या शहरात जायचा विचार आहे?” – आई

“तीच तर गंमत आहे ना ! तेच शोधायचंय मला.” – मी

“कुठे शोधणारेस हे तू? आणि या कंपनीचं दुसऱ्या शहरात ऑफिस नाहीये का? ” – आई

“माहित नाही, पण थोडे दिवस मी शहरापासून दूर डोंगरांच्या कुशीत लपून बसण्याचा विचार करतेय. तुलाही फोन करणार नाहीये मी. शिवाय सरांशी बोलणं झालंय माझं. दोन – तीन शहरांमध्ये आहेत कंपनीच्या ब्रॅंचेस, तर ते कळवतील मला. काळजी नको करुस. ” – मी

“बरंय बाबा, तुमच्या जेनरेशनचं. आमच्या वेळी आम्हाला असं काही नाही सुचायचं आणि सुचलं तरी कोणी ऐकून घ्यायचं नाही. एकदा नोकरी लागली की रिटायरमेंटपर्यंत विषयच नको. आधीच सांगतेय, एकटं जायचं नाहीये, कोणीतरी सोबत हवं. दोन-तीन मित्र-मैत्रिणी.” – आई

“आई गं… आता त्यांना मी कुठे शोधू? आणि मला जे स्वतःच्या आयुष्याबद्दल वाटतंय तेच त्यांना वाटत असेल कशावरून?” – मी

“हे बघ त्यांना सांग फिरायला जाऊया आणि तुला तुझी काय उत्तरं शोधायचीयेत ती शोध. पण कोणालातरी सोबत घेऊन जायचं.” – आई

“बरं, शोधते आता कोणालातरी. चल नंतर बोलू, माझी कॉफी थंड झाली. बाय.” – मी

“बाय बेटा.” – आई

       आपण एककाम करूया शहराच्या आसपास राहूनच शहरापासूनलोकांपासून अलिप्त राहूयागावातल्या लोकांचंही असतं की असंचशहराच्या झगमगाटीबिझी आयुष्यापासून अलिप्तच असतात ना तेठरलं तर मग ! जाऊ ना पुन्हा आपल्या गड किल्ल्यांवरकिल्ल्याच्या माथ्यावरून खालून जाणारा रस्ता पाहू आणि डोंगरावरून पायवाट शोधततुडवत दुसऱ्या डोंगरावरची वाट शोधूकाय माहितकदाचित मला मीच भेटून जाईल या प्रवासात. जेव्हा मला मी भेटेन या प्रवासाततेव्हा तिच्याशी खूप गप्पा मारणारे मीम्हणणार आहे… “अगं वेडेकुठे हरवली होतीस तूकदाचित तुला शोधायचा प्रयत्न मी इतक्या उशिरा केलाम्हणून रागवलीयेस का माझ्यावरऑफिसचे सहकारीसोबतीमित्र – मैत्रिणी तसे होतेच. पार्टीशॉर्ट ट्रिप्स सगळं व्हायचं पण तू नव्हतीस. तू हरवलीस आणि मला अचानक वाटलं, ‘अरे आता मी खूप मोठी झालीयेआधीची हुल्लडबाजी इन्स्पायर्ड राहण्यासाठीआपण जगतोय असं वाटण्यासाठी वेगवेगळ्या गोष्टी करून पाहणे या सगळ्या गोष्टी मला बालिश वाटायला लागल्या. आणि मी घाबरायला लागलेरिस्क घेऊया असं क्वचितच मनात आलं असेल इतक्या दिवसांतकिंवा वर्षांत. पण आता तू भेटलीयेस ना! दोघी मिळून कल्ला करूया. आता मी तुला कधीच नाही सोडणार. 

दुसऱ्या दिवशी सकाळी सूर्याची कोवळी किरणं जशी डोळ्यांवर अली तसे डोळे किलबिलायला लागले. तोपर्यंत पक्षी किलबिलून आपल्या कामालाही लागले होते.

“अरे यार, मी रात्री असंच डायरी लिहिता लिहिता झोपले वाटतं.”

स्वतःशी बडबडतच होते तेवढ्यात दारावरची टकटक ऐकू आली.

“उठो दीदी, साढ़े नौ बज गए। ” आमच्या मावशी किलबिलायल्या लागल्या होत्या. मावशी येऊन आपल्या कामाला लागल्या आणि मी आपल्या.

माझ्याबरोबर यायला आता शोधू कोणालाकॉलेजसारखंही आता राहिलं नाही. तिथे बंक मारायला कॉलेज तरी होतंइथे सगळ्यांना दहा-पंधरा दिवस सुट्टी घेऊनच यावं लागेल. पण सांगू काय त्यांनाट्रिपला जायचंयआणि कोणीच नाही आलं तरमनाचं संभाषण त्याच्याशीच चालू होतं पण मीच त्याला थांबवलं. माझ्या आयुष्याला एक नवीन वळण मला द्यायचं होतं.  मग कोणाच्या येण्या-न येण्यावरून माझा विचार डळमळतीत का व्हावा? ट्रिपचा बहाणा नकोजे जसं आहे तेच त्यांना सांगतेहा! पण ट्रिपचा पर्याय तर ठेवूच शकते ना! सगळ्यांना मिळून एकत्रच इ-मेल करतेम्हणजे सगळ्यांचा अभिप्रायही एकदाच काय तो समजेलऋजूफट्टूविडस्वप्न्याआणि नेहा सगळ्यांना एकत्रच ई-मेल करायच्या उद्देशाने टायपिंग सुरु केलं.

डिअर मित्र-मैत्रिणींनो,

“कसे आहात? नक्कीच आपापल्या कामांमध्ये खूप व्यस्त असाल. कॉलेजला लेक्चर्स बंक करून भेटणं तरी व्हायचं. कुठेही कट्टा टाकून बसलेलो असायचो पण ऑफीसमध्ये कोणी बंक हा पर्यायच ठेवला नाही. सगळ्यात पहिली गोष्ट, हा ई-मेल मी सहजच म्हणून केलाय. त्यामुळे जर या उद्देशाने वाचत असाल तर आताच बंद करा वाचणं आणि सगळी कामं आटपून या. पण यात महत्वाचं मात्र नक्की काहीतरी आहे. त्यामुळे दहा दिवसांनी मेसेज करून असं नका सांगू, सॉरी बोक्या तुझा ई-मेल वाचायला वेळच नव्हता.

दोन दिवसांपूर्वी माझी जुनी डायरीमला सापडलीउत्सुकतेने उघडून बघितली तर त्यात तुम्हीच होता. स्वप्न्याचे न उगवणारे केसतर विडच्या गाडीची अक्रोड झालेली टाकीनेहाचे हाय हिल्सतर रुजूच्या बाबांची रुजू चालवत असलेली एकोणीसशे सत्तरची गाडीमाझं आणि फट्टूचं स्वप्न. जग फिरताना अचानक एखाद्या शहरांत एकमेकांना भेटायचंफट्टू आपण आपल्याच शहरात एकमेकांना भेटत नाहीयेउद्या असं नको व्हायलात्या वेगळ्या शहरांत आपण भेटूनही एकमेकांना काय कसा आहेस आणि सध्या काय चाललंयया पलीकडे काय बोलावं हे सुचणारच नाही. 

तुमच्यासाठी एक न्यूज आहेमी पुण्यात परत येतेय. हैदराबादने ही मला आपलंस केलं मग आता तिथे करण्यासारखं फारसं काही नव्हतं. आपण जेव्हा एकत्र होतोआपल्या स्वप्नांबद्दल बोलायचो तेव्हा आपल्याला आपल्या क्षेत्रात अव्वल राहायचं होतंतीच तीच गोष्ट करायची होती पण नावीन्यानेएक नवीन दृष्टिकोन ठेऊन. मला माहितेय रोजच्या आयुष्याने त्या सगळ्या गोष्टी कदाचित कधीच बोथट होऊन गेल्या असतील. पण आता त्या गोष्टीच महत्व मला निकटतेने जाणवतंय आणि म्हणूनच हरवलेल्या स्वतःचा शोध घेण्यासाठी मी दहा पंधरा दिवसांसाठी शहरापासून थोडं दूर शांततेतशांततेचा प्रवास करण्यासाठी जाणार आहे. तिथेच जिथे आपल्या काही आठवणी आजही रमून राहिलेल्या आहेत. म्हणूनच तुम्हालाही ईमेल करून हे कळवतेय कारण तिथे कधीच मी नव्हतेनेहमी आपण होतो. कदाचित माझं हे बोलणं तुम्हाला आता मूर्खपणाचंही वाटेलस्वप्न्या तर म्हणेलबोक्याला काही काम नाहीये वाटतं म्हणून हेनवीन फॅड डोक्यात आणलंयकाहीही समजापण मी खरंच जातेय आणि हा ईमेल तितक्याच मनापासून मी तुम्हाला लिहिलाय. काहीच नाही तर ट्रिप म्हणून तरी या गोष्टीचा नक्की विचार करू शकतामी तर जातेय आणि तुमची वाट बघतेय.” 

दोन दिवस इथे आराम करून माझ्या घरी जायला निघालेमाझ्या प्रवासाची सुरुवातही इथूनच होणार होती आणि कदाचित या सगळ्यांच्या ट्रिपचीहीहैदराबाद ते पुणे तसंही काही फारसा प्रवास नाहीये. अ नाईट जर्नी. ऑफिस सोडल्यानंतर सीऑफ पार्टी वगैरे तेव्हाच झाल्या होत्यात्यामुळे हैदराबादमध्ये मागे असं काहीच राहिलं नव्हतं.  ट्रेन रात्री आठची होती त्यामुळे सकाळपासून माझी आवरा-आवरीच सुरु होतीफ्लॅट बघायला ब्रोकरसोबत काही माणसं अधून-मधून येतंच होतीबरंचसं सामान मी तिथेच ठेऊन देणार होतेदिवसभरात कोणाचाही फोन किंवा मेसेज आला नव्हतामनाचा एक कोपरा त्याची वाट पाहातच होतास्टेशनवर जरा लवकरच येऊन ट्रेनची वाट पाहत बसले होतेसोबत द्यायला तसेही पुस्तक होतंचआतापर्यंत एक गोष्ट मला कळली होती ती म्हणजेया जगात पुस्तकं आणि माणसं असंख्य आहेत त्यामुळे जेवढी शक्य होतील तेवढी जोडत चलाजेव्हा माणसं जवळपास नसतात तेव्हा पुस्तकं गप्पा मारतातनवीन गोष्टी सांगतातशिकवतातहैदराबाद सोडून चालले होते तर इथे आल्यापासुनच्या आत्तापर्यंतच्या सगळ्या आठवणींची चित्र एकामागोमाग डोळ्यांसमोर येत होती 

जेव्हा आपण एखाद्या नव्या ठिकाणी जातोकामासाठी म्हणा किंवा फिरायला तेव्हा आपल्या मनावर भुरळ पाडणारी एक महत्वाची गोष्ट म्हणजे वातावरण. त्या परिसरातली हवा – दमटथंड, उष्ण, मोकळं आकाश, मळभ आलेलं वातावरण. त्या शहराचा आपल्या मनावर प्रभाव पाडण्यात काही अंशी या वातावरणाचाही हात असतोचहैदराबादमध्ये मी जेव्हा पाहिलं पाऊल ठेवलं तेव्हा माझा आवडता पावसाळा ऋतू सुरु होता. मला नेहमी आवडणारं मळभ आलेलं वातावरण मी सुरुवातीलाच अनुभवणार होते. हैदराबादमध्ये ओळखीचं असं कुणीच नव्हतंत्यामुळे सुरुवातीचे काही दिवस हॉटेलमध्ये राहणं भागच होतं. ऑफिस सुरु व्हायलाही तीन-चार दिवस होते. तोपर्यंत मी हैदराबाद धुंडाळून काढायचं ठरवलंम्हणजे शहराशी माझी लवकरच ओळख होईलशिवाय जिथे पुढचे काही महिने किंवा वर्ष राहायचंय त्या शहराशी मैत्री तर झाली पाहिजेच ना. 

माझं हॉटेल आमिरपेटमध्ये होतं, शहराशी फारशी ओळख नसल्यामुळे मी स्वतःसाठी टू व्हीलर रेंट घेतली. गूगल मॅपच्या भरवशाने पहिल्याच दिवशी निघाले चार मिनार बघायला. हैदराबादमध्ये अमीरपेट जवळच्या रस्त्यांची अवस्था फारंच वाईट होती. प्रत्येक २मीटर वर खड्डे. वायर्स आणि पोलमध्ये गुरफ़टलेलं शहर. निदान मी ज्या एरिआत राहत होते त्याबद्दल तरी हेच म्हणू शकत होते. पण तिथूनच पुढे गेल्यावर बंजारा हिल्स आणि ज्युबली हिल्स चा एरिआ मस्त होता. तसंच पुढे सिकंदराबाद. प्रशस्त रस्ते, आणि नव्यानेच वसणारं हे शहर मन प्रसन्न करतं. चार मिनारला पोहोचले आणि बघते तर काय, आजूबाजूला सगळीकडे स्टॉल्स आणि शॉप्स.  रस्त्याच्या दोन्ही बाजूंना दुकानं आणि मध्ये भक्कमपणे उभा चार मिनार. मी गेले तेव्हा चार मिनाराच्या डागडुजीकरणाचं काम सुरु होतं. मुहम्मद कुतुबशहाने वसवलेल्या या शहराचं चार मिनार हे प्रतीक. तुम्हाला माहितेय भाग्यनगरीचं नाव हैदराबाद कधीपासून पडलं? कुतुबशाहाला एका हिंदू मुलीशी प्रेम झाले, जिचं नाव होतं भागमती. कुतुबशाहाला तिच्याशीच लग्न करायचे होते, पण घरचे तर तयार नव्हते. कुतुबशहाने तिचं धर्मांतर करून तिचं नाव ठेवलं हैदर बेगम. लग्नानंतर काही वर्षातच ती वारली. राजाचं आपल्या बायकोवरचं प्रेम आणि ती अशीच सगळ्यांच्या आठवणीत अमर राहावी म्हणून भाग्यनगरीचं नाव झालं हैदर आबाद. तेच पुढे होऊन हैदराबाद रुळलं.

लाड बाजारही तिथूनच सुरु होतो. हैदराबाद मध्ये लाखेच्या बांगड्या आणि मोती यांचंच जवळपास सगळं मार्केट. चार मिनारच्या समोरचं जामा मस्जिद आहे. त्याचं वैशिष्ट्य म्हणजे तिथे एका वेळी जवळ जवळ दहा हजार लोक एकत्र नमाज पढू शकतात. उरलेली संध्याकाळ शॉपिंगमध्ये कशी संपली कळलंच नाही. दुसरा दिवस तर पूर्ण रामोजी फिल्म सिटीमध्ये हरवून गेला. २००० एकरमध्ये पसरलेली रामोजी फिल्म  सिटीचे सेट्स पाहायला दिवस पुरत नाही. रामायण महाभारतापासून ते अगदी या काळातले. त्यांनी रेल्वे स्टेशनही बनवले आहे. रामोजीमध्ये पूर्ण दिवस घालवल्यानंतर पोटातले कावळे ओरडायला लागले होते, म्हणूनच तिथूनच पुढचा टप्पा म्हणजे पॅराडाईजची बिर्याणी. हैदराबादमधली वर्ल्ड फेमस बिर्याणी.

तिसऱ्या दिवशीचा प्रवास होता कुतुबशाहाच्या नगरीत म्हणजेच गोवळकोंडा. गोवळकोंड्याला जाताना सुरुवातीला लागतं, कुतुबशहा टोम्ब म्हणजे त्याच्या पूर्ण परिवाराची कब्रिस्तान. कुतुबशहा एक पासून पाचवा कुतुबशहापर्यंत सगळ्यांच्या कबरी तिथे होत्या. पहिला कुतुबशहा हा पर्शियन होता म्हणून तुम्ही ज्या काही टोम्ब पाहाल त्या पर्शिअन, हिंदू आणि मुस्लिम संस्कृतीला प्रमाणित धरून बनवल्या गेल्या आहेत.  त्यावेळी राजा आपल्या मरणापूर्वीच आपली टोम्ब बनवत असे. शिवाय प्रत्येक टोम्ब शेजारी एक मस्जिद, त्यांच्या मरणानंतर दफनापूर्वीची शेवटची  नमाज तिथे पढली जायची पण त्यानंतर तिथे पुन्हा कधी नमाज पढली जात नसे. टोम्बच्या आत डायमंड कटचे  आकार  व घुमट होते. तिथे एकदा आवाज दिल्यावर जवळ जवळ बत्तीस वेळा घुमत असे, आणि आताही किमान सात ते आठ वेळा घुमत असे. हा घुमणारा आवाज दाखवण्यासाठी गाईडने तिथे अल्लाहू अकबर इतक्या सुरात आणि मोठ्या आवाजात म्हटलं की पूर्ण टोम्ब मध्ये त्याचा आवाज घुमून मनाला प्रसन्न करत होता. राज परिवारांच्या कबरींबरोबरच तिथे राजाचे डॉक्टर, आर्मीचे वरिष्ठ अधिकारी, नर्तिका यांच्याही कबरी होत्या, या हेतूने की त्यांनाही मानाचं स्थान मिळावं.

गोवळकोंडा फोर्ट आणि लोकांची घरं एकाच तटबंदीला लागून आहेत. गोवळकोंड्यामध्ये पाहण्यासारखं म्हणजे दिवानेआम, दिवानेखास. गोवळकोंड्यावरून हैदराबादचं दृश्य खूपच सुंदर दिसतं. जवळून वायरींच्या जाळ्यात अडकलेलं वाटणारं हैदराबाद गोवळकोंड्याच्या उंचीवरून तितकंच सुंदर वाटतं.

प्रत्येकशहर,प्रत्येक ठिकाण आपलं एक वेगळं अस्तित्व उमटवत असतं. हैदराबादने त्याच्या इतिहासात तिथेच खिळवून ठेवलं आणि हैदराबादच्या अनोळखी वाटांनी मला कधी आपलंस केलं कळलंच नाही.

(To be continued…)

Jack & Jenny – #4

Jenny: Jack, I will be there for you in every situation (Love Overloaded)

Jack: (Confused) What happened?

Jenny: Just saw a romantic film & realised how much I love you.

Jack: Awww 

Jenny: I will be there when you grow old, when you are alone, when you are not well, when you are sad, when you are happy. In every situation,

Jack: awww… I love you honey

Jenny: I love you too jack

(After five minutes)

Jenny: Jack, what do you think, is this lipstick shade look awesome on me?

Jack:  you already have 50.

Jenny: Yeah, but one more can adjust in that 

Jack: You promised me to stay in my every situation with me.

Jenny: Yes of course, but how it connects here?

Jack: Now, I am poor, so be with me and don’t ask for another shade 


Jack & Jenny – #3

Jenny: Jack, what’s your nick name at home?

Jack: My mom and dad sometimes call me Jacky…

          & what yours?

Jenny: Jen

Jack: It must be your mom who calls you Jen.

Jenny:  Why?

Jack: Just I thought…


Hey, I forgot to tell you, my mom is coming on next Monday.

Jack: Ohh! “Senior Hitler”


Jack: What would I call your mother??

Jennyma or Jenma…


In that sense, people must have call your mother “JACK MA”